W zadaniach recepturowych kluczowe jest skalowanie składników do wymaganej wielkości produkcji. Oznacza to, że nie zmieniamy proporcji technologicznych, tylko przeliczamy je na nową, zadaną masę partii ciasta (tu: 20 kg).
Najpierw trzeba jednoznacznie odczytać recepturę (np. z tabeli): czy podaje ona ilości na określoną porcję, czy udziały procentowe. Następnie stosuje się zasadę proporcji: nowa ilość składnika = (udział składnika w recepturze) × (docelowa masa ciasta) albo, gdy receptura jest na inną masę bazową, mnoży się przez współczynnik skali (20 kg / masa bazowa).
Odpowiedź "10,80 kg mąki, 2,10 kg cukru" jest poprawna, bo odpowiada przeliczeniu receptury dokładnie na 20 kg i zachowuje właściwe proporcje między mąką i cukrem wynikające z danych wejściowych.
Pozostałe propozycje są typowymi skutkami błędów rachunkowych:
- "5,40 kg mąki, 1,05 kg cukru" wskazuje na przeliczenie na połowę wymaganej partii (zastosowanie zbyt małego współczynnika skali).
- "10,46 kg mąki, 1,05 kg cukru" sugeruje niespójne skalowanie: mąka i cukier zostały przeliczone różnymi współczynnikami albo jeden składnik przepisano bez pełnego przeliczenia.
- "3,56 kg mąki, 0,50 kg cukru" wygląda jak użycie niewłaściwej podstawy (np. pomylenie porcji, błędna interpretacja tabeli lub pomylenie jednostek).
Na egzaminie warto wykonać kontrolę wyniku: sprawdzić, czy proporcja cukru do mąki jest zgodna z recepturą oraz czy uzyskane ilości mają sens w odniesieniu do łącznej masy partii.
