Wskaźnik PUWz (analogiczny do powszechnie stosowanego DMFT) opisuje doświadczenie próchnicy na poziomie zębów. Składa się z trzech składowych:
- P – liczba zębów z aktywną próchnicą,
- U – liczba zębów usuniętych (w praktyce wskaźnika: z powodu próchnicy),
- W – liczba zębów z wypełnieniem (np. amalgamatowym), świadcząca o przebytym leczeniu próchnicy.
Kluczowe w obliczaniu PUWz jest to, że liczymy zęby, a nie powierzchnie. Oznacza to, że informacja o tym, czy próchnica jest na powierzchni wargowej czy zgryzowo-dystalnej, ma znaczenie kliniczne, ale w samym PUWz każdy taki przypadek zwiększa wynik o jeden ząb, o ile dotyczy innego zęba.
Dla podanego pacjenta:
- "2 zęby z próchnicą na powierzchni wargowej" → 2 do składowej P,
- "2 zęby z próchnicą na powierzchni zgryzowo-dystalnej" → kolejne 2 do składowej P (łącznie P=4),
- "1 ząb usunięty" → 1 do składowej U,
- "2 zęby z amalgamatem" → 2 do składowej W.
Pozycja "2 zęby z niedorozwojem szkliwa" nie powinna być doliczana do PUWz, ponieważ jest to wada rozwojowa tkanek twardych, a nie kategoria próchnicy, braków poekstrakcyjnych czy wypełnień.
Sumujemy więc: PUWz = P + U + W = 4 + 1 + 2 = 7.
Dlaczego pozostałe wyniki są nieprawidłowe? Wynik "3" zwykle wynika z pominięcia części danych (np. nieuwzględnienia wypełnień albo usunięcia). Wynik "9" najczęściej jest skutkiem błędnego dodania niedorozwoju szkliwa do wskaźnika. Wynik "11" wskazuje na liczenie powierzchni zamiast zębów lub na mechaniczne zsumowanie wszystkich liczb z opisu bez selekcji informacji zgodnie z definicją PUWz.
