W wyłącznikach instalacyjnych nadprądowych (MCB) wyróżnia się dwa podstawowe mechanizmy zadziałania:
- człon termiczny (wyzwalacz termiczny) – reaguje na przeciążenia i działa z opóźnieniem zależnym od czasu nagrzewania,
- człon elektromagnetyczny (wyzwalacz elektromagnetyczny) – reaguje na duże prądy zwarciowe i ma zadziałanie szybkie (prawie natychmiastowe).
Pytanie dotyczy właśnie obszaru zadziałania wyzwalacza elektromagnetycznego, czyli tego, przy jakiej krotności prądu znamionowego In następuje wyzwolenie w trybie zwarciowym.
Dla charakterystyki C przyjmuje się zakres 5–10·In. Oznacza to, że przy prądzie chwilowym równym ok. 5 do 10 razy prąd znamionowy, człon elektromagnetyczny powinien zadziałać, zapewniając szybkie odłączenie uszkodzonego obwodu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "3–5 krotności prądu znamionowego" – to zakres typowo kojarzony z charakterystyką B (bardziej "czułą" na prądy zwarciowe), dlatego nie jest właściwy dla C.
- "1–20 krotności prądu znamionowego" – przedział jest zbyt szeroki i nie odpowiada typowemu, normowemu ujęciu charakterystyk; w praktyce mógłby obejmować kilka różnych typów charakterystyk, więc nie identyfikuje C.
- "20–30 krotności prądu znamionowego" – to wartości znacznie wyższe od typowych progów MCB; w instalacjach budynkowych byłyby nietypowe dla standardowych charakterystyk B/C/D.
Wskazówka egzaminacyjna: najczęstsza pomyłka to zamiana charakterystyk B i C. Pomaga prosty schemat zapamiętania krotności: B – "niżej" (3–5), C – "średnio" (5–10), D – "wyżej" (10–20).
