Kodeks rękopiśmienny to forma książki złożonej z kart połączonych w jedną całość, charakterystyczna dla epoki sprzed rozpowszechnienia druku. Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie: "Kodeksy rękopiśmienne były przepisywane ręcznie, często przez skrybów w skryptoriach." W średniowieczu skryptoria (pracownie pisarskie, często klasztorne) były miejscami, w których kopiści przygotowywali ręczne odpisy tekstów religijnych, naukowych i filozoficznych. Proces był czasochłonny, a pojedynczy egzemplarz mógł powstawać długo.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawdziwe?
- "…produkowane masowo w fabrykach" – rękopisy nie były wytworem przemysłowym. Ich wykonanie miało charakter rzemieślniczy i jednostkowy, zależny od pracy ludzi oraz materiałów takich jak pergamin czy welin.
- "…zawierały tylko tekst, bez ilustracji lub zdobień" – wiele kodeksów zawierało miniatury, iluminacje, złocenia i ozdobne inicjały. Zdobienia nie ograniczały się wyłącznie do ksiąg liturgicznych; spotyka się je również w rękopisach o treści świeckiej.
- "…drukowane za pomocą druku offsetowego" – offset to technika druku znacznie późniejsza, związana z drukiem przemysłowym. Kodeksy rękopiśmienne z definicji powstawały poprzez ręczne pisanie, a nie druk.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa kojarzące się z nowoczesną poligrafią (np. "offset") lub przemysłem ("fabryki"), to zwykle nie pasują do kodeksów rękopiśmiennych. Dla rękopisów typowe są pojęcia: skryba, skryptorium, pergamin, iluminacja, oprawa.
