Ocena występowania hub i zgnilizn drzew stojących to element praktycznej diagnostyki zdrowotności drzewostanu. W terenie rozpoznanie opiera się na obserwacji objawów zewnętrznych (np. deformacji pnia, ubytków, wycieków, spękań kory) oraz na zauważeniu struktur grzybów nadrzewnych.
Wybór "jesienią" wiąże się z tym, że w tej porze roku częściej spotyka się dobrze rozwinięte i czytelne cechy rozpoznawcze wielu grzybów powodujących zgnilizny, co ułatwia ocenę. Jesień bywa też okresem, gdy warunki wilgotnościowe i temperaturowe sprzyjają obserwacji zmian na powierzchni pnia i odziomka, a lustracje mogą dawać bardziej jednoznaczne wyniki.
Odpowiedzi "wiosną", "latem" i "zimą" mogą kusić z powodów organizacyjnych (inne prace w gospodarce leśnej, dostępność drzewostanów, widoczność pni), jednak nie są traktowane jako najwłaściwsza pora do typowej oceny hub i zgnilizn w ujęciu egzaminacyjnym. Wiosną część objawów może być jeszcze słabo zaznaczona, latem rozpoznanie może być utrudnione przez bujną roślinność runa i ograniczoną widoczność odziomków, a zimą nie zawsze obserwuje się cechy, które wprost potwierdzają obecność danego sprawcy zgnilizny.
Na egzaminie warto pamiętać, że pytania o "kiedy wykonywać ocenę" zwykle dotyczą pory roku, w której rozpoznanie w terenie jest najbardziej praktyczne i najpewniejsze, a nie wyłącznie tego, kiedy najłatwiej wejść do lasu lub prowadzić inne zabiegi. Najlepszą strategią jest kojarzenie hub i zgnilizn z okresem, gdy ich cechy są najłatwiej dostrzegalne podczas lustracji.
