Mygła to stos długiego drewna okrągłego (dłużycy) układany na legarach, czyli belkach podporowych. Legary odizolowują drewno od gruntu, ograniczając zawilgocenie i zabrudzenie, a także poprawiają przewietrzanie spodu stosu.
Na powierzchni nieutwardzonej (grunt leśny, droga gruntowa) podłoże bywa nierówne i podatne na koleiny, dlatego rozstaw podpór musi zapewniać stabilność całej mygły. Przedział 2÷3 m jest praktycznym kompromisem: z jednej strony pozwala na sensowną wentylację i ekonomiczne użycie legarów, z drugiej ogranicza długość odcinków drewna "wiszących" bez podparcia, co zmniejsza ryzyko ugięcia i rozchwiania stosu.
Odpowiedź "1÷2 m" może kusić jako "bezpieczniejsza", bo daje gęstsze podparcie, ale w praktyce bywa nieekonomiczna i może utrudniać organizację składowania (więcej legarów, więcej operacji przy układaniu), bez proporcjonalnego zysku dla typowych warunków. "3÷4 m" oraz "4÷5 m" oznaczają znacznie większe przęsła między podporami, co przy ciężkim surowcu tartacznym zwiększa ryzyko ugięcia dłużycy i pogorszenia stabilności mygły, zwłaszcza na nierównym gruncie.
W praktyce technik leśnik powinien łączyć tę wiedzę z oceną warunków: rodzaju podłoża, długości i średnicy sortymentu oraz planowanego sposobu załadunku. Celem jest jednocześnie bezpieczeństwo pracy i ochrona wartości surowca drzewnego.
