W analizie jakościowej anionów jednym z najczęściej stosowanych testów na obecność jonów chlorkowych Cl− jest reakcja strąceniowa z jonami srebra(I). Odczynnik azotan(V) srebra jest wygodnym źródłem jonów Ag+ w roztworze wodnym.
Po dodaniu roztworu azotanu(V) srebra do próbki zawierającej chlorki zachodzi reakcja:
Ag+ + Cl− → AgCl↓
Powstaje trudno rozpuszczalny osad chlorku srebra(I), zwykle opisywany jako biały (serowaty). To właśnie pojawienie się charakterystycznego osadu stanowi podstawę identyfikacji chlorków w schematach jakościowych.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są właściwe jako odczynniki identyfikujące chlorki?
- bromek sodu – jest solą zawierającą anion Br−. Nie dostarcza jonów, które selektywnie tworzyłyby charakterystyczny osad z Cl−; sam w sobie nie jest "testem" na chlorki.
- chlorek magnezu – to z kolei źródło jonów Cl− (czyli analitu), a nie reagenta wykrywającego. Dodanie go nie potwierdza obecności chlorków w próbce, tylko może je wprowadzić.
- azotan(V) amonu – jest dobrze rozpuszczalnym azotanem; nie dostarcza jonów tworzących trudno rozpuszczalny osad z chlorkami w typowej próbie jakościowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy identyfikacji chlorków, szukaj odczynnika, który wprowadza kation tworzący z Cl− słabo rozpuszczalną sól. W praktyce szkolno-laboratoryjnej jest to najczęściej Ag+ z roztworu azotanu(V) srebra.
