W chemii analitycznej jednym z podstawowych rozpoznawalnych sygnałów jakościowych jest barwa roztworu. Dla związków chromu(VI) istotne jest rozróżnienie dwóch powiązanych ze sobą form anionowych: dichromianu(VI) Cr2O72- oraz chromianu(VI) CrO42-.
Roztwory zawierające jon Cr2O72- mają barwę pomarańczową, dlatego odpowiedź "pomarańczową." jest właściwa. W praktyce laboratoryjnej barwa ta bywa wykorzystywana do szybkiej, wstępnej oceny, czy w próbce/odczynniku obecne są formy chromu(VI) o charakterze dichromianowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "żółtą" najczęściej wiąże się z jonem chromianowym(VI) CrO42-, a nie z dichromianem. To częsta pułapka, bo oba aniony są ze sobą w równowadze i ich udział zależy m.in. od warunków roztworu.
- "zieloną" kojarzy się raczej z jonami chromu(III) lub innymi jonami metali przejściowych; nie jest typową barwą jonów Cr(VI) w postaci dichromianu.
- "niebieską" nie jest charakterystyczna dla jonów dichromianowych; w analizie jakościowej barwy niebieskie dotyczą innych układów (np. kompleksów miedzi), więc wybór tej opcji zwykle wynika z przypadkowego skojarzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się parami pojęć, które łatwo pomylić (chromian–dichromian) i kojarz je z barwą: dichromian = pomarańcz, chromian = żółć. To pomaga ograniczyć błędy wynikające z interferencji pamięciowej.