Zapora przeciwwybuchowa jest zabezpieczeniem stosowanym w wyrobiskach podziemnych w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się skutków wybuchu (np. fali ciśnienia oraz płomienia), a tym samym zmniejszenia zasięgu zdarzenia i ochrony ludzi oraz infrastruktury.
W konstrukcji zapory wyróżnia się m.in. półki (elementy nośne/sekcje), które muszą być rozmieszczone w taki sposób, aby zapora mogła zadziałać w przewidywanych warunkach przepływu powietrza i oddziaływania fali wybuchu. Zbyt mała odległość między półkami utrudnia poprawną zabudowę, może pogarszać warunki przepływu i zmniejszać skuteczność działania. Z kolei zbyt duża odległość powoduje, że zabezpieczenie przestaje spełniać założoną funkcję ciągłości i efektywności w danym odcinku wyrobiska.
Dlatego odpowiedź "od 2,0 m do 3,0 m" jest właściwa jako wymagany rozstaw półek zapory. Pozostałe propozycje są nieadekwatne:
- "od 0,2 m do 0,4 m" to rozstaw skrajnie mały, nielogiczny dla praktycznej zabudowy i utrzymania zapory;
- "od 4,0 m do 5,0 m" oraz "od 6,0 m do 10,0 m" to rozstawy zbyt duże, które w praktyce osłabiają funkcję zapory jako zwartego zabezpieczenia w wyrobisku.
Na egzaminie warto zapamiętać, że w pytaniach o zapory przeciwwybuchowe zwykle sprawdza się konkretne parametry montażowe (np. odległości, lokalizację względem prądu powietrza, wymagania utrzymaniowe). Jeśli w zakładzie obowiązuje konkretna instrukcja, to jej wartości mogą decydować o aktualności pytania.
