Sprawność ogniwa fotowoltaicznego zależy m.in. od jakości materiału półprzewodnikowego, strat rekombinacyjnych oraz sposobu "uspokojenia" (pasywacji) powierzchni, gdzie powstaje wiele defektów obniżających uzysk energii.
Odpowiedź "HJT (heterozłączowe)" jest poprawna, ponieważ technologia HJT (heterozłącze) wykorzystuje rdzeń z krzemu monokrystalicznego (często typu N) oraz bardzo cienkie warstwy krzemu amorficznego. Taka hybrydowa, warstwowa struktura skutecznie pasywuje powierzchnię i zmniejsza rekombinację elektronów i dziur, co w praktyce przekłada się na wyższe sprawności niż w klasycznych technologiach krystalicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Amorficzne" – krzem amorficzny ma nieuporządkowaną strukturę, co zwiększa straty i typowo daje niższą sprawność. Takie ogniwa bywają stosowane tam, gdzie liczy się elastyczność lub inne cechy, ale nie są liderem sprawności.
- "Polikrystaliczne" – zbudowane z wielu ziaren kryształów, mają granice ziaren powodujące dodatkowe straty. Historycznie były tańsze, lecz zwykle ustępują monokrystalicznym i nowocześniejszym rozwiązaniom.
- "Monokrystaliczne" – klasyczne ogniwa monokrystaliczne są bardzo sprawne wśród podstawowych typów krzemowych, ale w porównaniu z technologią heterozłączową nie zawsze osiągają najwyższe wartości, ponieważ HJT dodatkowo redukuje straty powierzchniowe dzięki warstwom amorficznym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniach pojawiają się "zaawansowane" technologie (np. heterozłącze HJT), zwykle chodzi o porównanie z klasycznymi typami: amorficzne < polikrystaliczne < monokrystaliczne, a rozwiązania heterozłączowe stanowią kolejny krok podnoszący sprawność dzięki lepszej pasywacji i mniejszej rekombinacji.
