Dokumentacja konserwatorska zabytkowych założeń ogrodowo-parkowych ma charakter ochronny. Jej podstawowym sensem jest zidentyfikowanie i udokumentowanie tego, co w obiekcie stanowi wartość zabytkową (historyczną i kulturową), oraz stworzenie rzetelnej podstawy do decyzji o postępowaniu z obiektem.
Odpowiedź "Ochrona i zachowanie wartości historycznych i kulturowych założenia" jest poprawna, ponieważ dokumentacja konserwatorska porządkuje wiedzę o genezie, przekształceniach, kompozycji i stanie zachowania parku/ogrodu. Dzięki temu można planować działania tak, by nie utracić kluczowych elementów (np. układu przestrzennego, osi widokowych, historycznych nasadzeń czy detalu).
Pozostałe propozycje są typowymi celami pobocznymi lub należą do innych typów dokumentacji:
- "Pozyskanie funduszy na renowację" może być efektem dobrze przygotowanych materiałów (łatwiej uzasadnić potrzebę prac), ale nie jest celem nadrzędnym dokumentacji konserwatorskiej.
- "Promocja założenia w mediach społecznościowych" dotyczy marketingu i komunikacji, a nie ochrony substancji zabytkowej; promocja nie zastępuje rozpoznania wartości i zasad postępowania.
- "Ustalenie granic nieruchomości" to domena geodezji i dokumentów własnościowych. W konserwacji istotne bywa rozpoznanie historycznego zasięgu założenia, ale samo "ustalenie granic" nie stanowi głównego celu dokumentacji konserwatorskiej.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać rozróżnienie: dokumentacja konserwatorska odpowiada na pytanie co chronimy i dlaczego, a dokumentacja projektowa na pytanie co i jak wykonamy.
