W dokumentacji konserwatorskiej zabytkowych założeń ogrodowo-parkowych najważniejszy jest opis historyczny założenia, ponieważ stanowi podstawę do zrozumienia, co jest chronione i dlaczego. Taki opis porządkuje wiedzę o genezie obiektu, jego autorstwie (jeśli ustalone), pierwotnym układzie, kolejnych przebudowach oraz znaczeniu kompozycyjnym i kulturowym. Bez tego trudno ocenić autentyczność elementów oraz ustalić, które przekształcenia są historycznie wartościowe, a które są wtórne i mogą wymagać korekty.
Odpowiedź "Fotografie obiektów" jest ważna jako materiał dowodowy i ilustracyjny, ale sama w sobie nie wyjaśnia kontekstu powstania ani sensu kompozycji. Zdjęcia pokazują stan w określonej chwili, natomiast nie zastąpią analizy rozwoju historycznego i wartościowania elementów.
Odpowiedź "Mapa zabytkowego parku" bywa niezbędna do orientacji przestrzennej i przedstawienia układu, jednak jest narzędziem pomocniczym. Mapa bez interpretacji historycznej nie wskazuje, które osie widokowe, wnętrza, aleje czy granice są pierwotne, a które wynikają z późniejszych zmian.
Odpowiedź "Inwentaryzacja drzewostanu" ma duże znaczenie praktyczne (ocena składu gatunkowego, stanu zdrowotnego, zagrożeń), ale opisuje przede wszystkim aktualny zasób przyrodniczy. W zabytkowym założeniu inwentaryzację należy odczytywać przez pryzmat historii: które drzewa są reliktami kompozycji, które samosiewami, a które nasadzeniami współczesnymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się dokumentacja "konserwatorska", zwykle chodzi o elementy uzasadniające ochronę i kierunek postępowania. Najpierw rozpoznaje się wartości (opis historyczny i analiza), a dopiero potem dobiera narzędzia przedstawienia stanu (mapy, zdjęcia, inwentaryzacje).
