Model strefowy pożaru służy do uproszczonego, ale przestrzennego opisu warunków pożarowych. Jego istotą jest przyjęcie, że w trakcie pożaru w danym obszarze mogą występować różne strefy (warstwy) o odmiennych parametrach, takich jak temperatura, skład mieszaniny gazowej, zadymienie czy udział tlenu. W praktyce dydaktycznej często spotyka się podejście, w którym wyróżnia się strefę związaną bezpośrednio ze spalaniem, strefę przejściową (mieszania) oraz strefę gazów, które nie biorą bezpośredniego udziału w spalaniu w danym miejscu lub są słabiej ogrzane.
Odpowiedź "Model ten dzieli pożar na trzy strefy: strefę spalania, strefę przejściową i strefę niepalących się gazów." jest poprawna, bo opisuje właśnie podział na strefy, czyli cechę definiującą modele strefowe (w odróżnieniu od modeli jednorodnych, gdzie przyjmuje się uśrednione parametry w całej objętości).
- "Model ten zakłada, że pożar jest zjawiskiem jednorodnym i równomiernym." – to charakterystyka podejścia uśredniającego (jednostrefowego/jednorodnego), sprzeczna z ideą stref.
- "Model ten opisuje tylko fazy tlenowe i przetlenowe pożaru." – dotyczy raczej warunków spalania (np. dostępności tlenu), a nie przestrzennego warstwowania i wydzielania stref w środowisku pożaru.
- "Model ten jest używany wyłącznie do opisu pożarów w zamkniętych pomieszczeniach." – modele strefowe są często kojarzone z pożarami wewnętrznymi (bo warstwowanie dymu jest tam wyraźne), ale stwierdzenie "wyłącznie" jest zbyt kategoryczne i czyni odpowiedź niepoprawną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się podział przestrzeni na warstwy/strefy, zwykle pasuje to do modelu strefowego. Jeżeli odpowiedź mówi o "jednorodności", "uśrednieniu" lub tylko o "fazach spalania", to najczęściej nie opisuje modelu strefowego.
