W układzie sieciowym TT ochrona przeciwporażeniowa przy uszkodzeniu (np. przebicie izolacji do obudowy) często jest realizowana przez wyłącznik różnicowoprądowy (RCD). Ponieważ prąd zwarciowy doziemny jest w dużej mierze ograniczony przez rezystancję uziemienia, nie opiera się tu wyłącznie na dużym prądzie zwarcia, lecz na szybkim wyłączeniu przez RCD.
Stosuje się praktyczny warunek skuteczności ochrony w TT:
RA · IΔn ≤ UL
- RA – rezystancja uziemienia (w praktyce: uziemienie odbiornika/instalacji),
- IΔn – znamionowy prąd różnicowy zadziałania RCD,
- UL – napięcie dotykowe długotrwale dopuszczalne (tu: 50 V).
Z treści zadania: IΔn = 300 mA, czyli po przeliczeniu jednostek 0,3 A. Podstawiając do wzoru:
RA ≤ UL / IΔn = 50 V / 0,3 A = 166,7 Ω
Odpowiedź "166,7 Ω" jest poprawna, bo dokładnie wynika z warunku granicznego (maksymalnego) dla podanych danych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "6,0 Ω" i "1,3 Ω" to wartości znacznie mniejsze od dopuszczalnej. Takie uziemienie byłoby "lepsze", ale zadanie pyta o maksymalną wartość wynikającą z obliczeń, a nie o przykładową wartość zalecaną w praktyce.
- "766,7 Ω" przekracza obliczoną granicę. Dla tak dużej rezystancji iloczyn RA·IΔn byłby większy niż 50 V, co oznaczałoby ryzyko zbyt dużego napięcia dotykowego przy uszkodzeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy pytanie dotyczy wartości maksymalnej czy minimalnej, oraz wykonaj przeliczenie mA → A, bo to najczęstsze źródło pomyłek.