W tym typie zadania nie wykonuje się obliczeń — trzeba poprawnie odczytać parametr z tabeli zdolności cięcia przecinarki (często podawanej w DTR lub karcie katalogowej). Kluczowe jest jednoczesne spełnienie trzech warunków:
- rodzaj materiału: pręt o przekroju kwadratowym (szukamy wiersza/kolumny dotyczącej przekroju kwadratowego),
- kąt cięcia: 45° (wartości dla 90°/cięcia prostego zwykle są inne, często większe),
- ustawienie maszyny: ramię obrócone w lewo (tabela może rozróżniać lewo/prawo lub różne konfiguracje ograniczeń skoku i imadła).
Dla tak zadanego wariantu w tabeli odpowiada maksymalny wymiar boku 190 mm. To jest granica, której nie należy przekraczać w danej konfiguracji, bo wynika z geometrii maszyny, zakresu pracy imadła i dopuszczalnej przestrzeni cięcia.
Odpowiedzi 200 mm, 210 mm oraz 220 mm są typowymi "pułapkami" i mogą występować w tabeli dla innych ustawień (np. cięcie proste, inny kierunek obrotu ramienia, inny typ przekroju albo inna wersja maszyny). Jeżeli uczeń wybierze je bez sprawdzenia wszystkich warunków, najczęściej popełnia błąd nieuwagi (pomylenie kolumn) albo kieruje się intuicją, że "maksymalne" to "największe z podanych".
W praktyce zakładowej takie odczyty są ważne, bo pozwalają dobrać właściwą maszynę i uniknąć pracy poza parametrami, co grozi przeciążeniem, uszkodzeniem brzeszczotu i pogorszeniem bezpieczeństwa.
