W opiece nad dzieckiem chorym lub z niepełnosprawnością kluczowa jest indywidualizacja. Oznacza to, że plan pielęgnacji i wsparcia dobiera się do konkretnego dziecka, a nie do samej etykiety "niepełnosprawność". Różnice mogą dotyczyć sprawności ruchowej, komunikacji, samodzielności, ryzyka infekcji, problemów z połykaniem, wrażliwości skóry czy konieczności stosowania sprzętu pomocniczego.
Dlatego stwierdzenie "Wszystkie dzieci z niepełnosprawnościami mają takie same potrzeby pielęgnacyjne" jest najmniej prawdziwe: jest zbyt ogólne i stoi w sprzeczności z praktyką opiekuńczą, gdzie potrzeby są zróżnicowane i zmienne w czasie.
Pozostałe stwierdzenia są zgodne z realiami pracy:
- "Dzieci z niepełnosprawnościami mogą wymagać specjalistycznej opieki i wsparcia" – część dzieci potrzebuje np. rehabilitacji, pomocy w mobilności, wsparcia w komunikacji lub w czynnościach samoobsługowych.
- "Dzieci chore mogą mieć zmienione potrzeby żywieniowe" – w chorobie częste są modyfikacje diety (np. nawodnienie, lekkostrawność, konsystencja), zawsze zgodnie z zaleceniami medycznymi i tolerancją dziecka.
- "Niektóre dzieci mogą wymagać specjalistycznych zabiegów higieniczno-pielęgnacyjnych" – dotyczy to m.in. profilaktyki podrażnień skóry, szczególnej higieny przy ograniczonej ruchomości czy pielęgnacji w sytuacjach zwiększonego ryzyka odleżyn.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa "wszystkie", "zawsze", "takie same", często sygnalizują nieuprawnione uogólnienie. W opiece pediatrycznej i wspieraniu rozwoju dominuje podejście "to zależy" – od dziecka, jego stanu i zaleceń specjalistów.
