Opis sytuacji odpowiada podstawowym zasadom pracy metodą Montessori. Jej znakiem rozpoznawczym jest przygotowane otoczenie: przestrzeń i pomoce są tak zorganizowane, aby dziecko mogło działać możliwie samodzielnie. Materiały są zwykle uporządkowane (np. tematycznie), dostępne na wysokości dziecka i mają stałe miejsce, co wspiera porządek, koncentrację oraz samokontrolę.
Kluczowe jest także to, że dzieci same podejmują aktywności – wybierają zadanie, czas i tempo pracy, a w wielu sytuacjach również decydują o współpracy z rówieśnikami. Dorosły nie prowadzi ciągle całej grupy "pod dyktando", tylko obserwuje, towarzyszy i dba o warunki pracy oraz bezpieczeństwo.
Pozostałe propozycje nie pasują do opisu, bo odnoszą się głównie do innych obszarów:
- Sherborne kojarzy się z ruchem rozwijającym i relacją poprzez aktywność ruchową oraz kontakt, a nie z organizacją materiałów i samodzielnym wyborem pracy przy pomocach.
- Vojty dotyczy terapii/rehabilitacji stosowanej w określonych wskazaniach medycznych, a nie metody organizacji środowiska edukacyjnego w grupie przedszkolnej.
- Peto (edukacja/rehabilitacja kierowana, tzw. metoda Pető) jest związana z podejściem terapeutycznym i usprawnianiem, a nie z koncepcją swobodnego wyboru aktywności w "przygotowanym otoczeniu".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się uporządkowana przestrzeń, łatwy dostęp do pomocy i akcent na samodzielny wybór dziecka (co, kiedy, z kim), to najczęściej chodzi o Montessori.
