W planie pomocy kluczowe jest ustalenie priorytetu wynikającego z realnej bariery funkcjonalnej. Podopieczna jest sprawna intelektualnie, więc co do zasady potrafi rozumieć zalecenia, podejmować decyzje i organizować proste czynności, o ile nie ogranicza jej sprawność fizyczna.
Dwa tygodnie po wszczepieniu endoprotezy stawu biodrowego porusza się tylko po mieszkaniu przy pomocy kul łokciowych. To oznacza, że wyjście na zewnątrz (schody, chodniki, dźwiganie siatek, poślizgnięcie) może być na tym etapie trudne i obarczone większym ryzykiem, np. przeciążenia lub upadku. Dlatego najbardziej racjonalnym pierwszym działaniem jest zapewnienie, aby w domu były podstawowe produkty – czyli pomoc w zaopatrzeniu w produkty spożywcze.
Pozostałe propozycje są mniej pilne lub mogą być wykonywane samodzielnie:
- Pomoc w spożywaniu posiłków nie wynika bezpośrednio z opisu sytuacji. Ograniczenie dotyczy lokomocji, a nie sprawności rąk czy połykania. Jeśli podopieczna je samodzielnie, priorytetem jest raczej dostęp do żywności niż karmienie.
- Planowanie miesięcznego budżetu jest czynnością poznawczą i organizacyjną. Przy zachowanej sprawności intelektualnej nie ma wskazania, że to jest pierwsza potrzeba opiekuńcza, zwłaszcza wobec bieżących potrzeb dnia codziennego.
- Pomoc w przyjmowaniu leków może być potrzebna u niektórych osób, ale w opisie nie ma przesłanek o zaburzeniach pamięci czy orientacji. Dodatkowo jest to zadanie, które można zorganizować (np. przypomnienia, pudełko na leki), natomiast brak żywności jest natychmiastowym problemem funkcjonowania.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: "najpierw to, czego podopieczny nie może wykonać z powodu aktualnego ograniczenia", a dopiero potem czynności wspierające komfort lub organizację.
