Ludoterapia to forma aktywizacji i wsparcia, w której podstawowym narzędziem są gry i zabawy dostosowane do możliwości osoby dorosłej. W praktyce DPS wykorzystuje się ją m.in. do ćwiczenia funkcji poznawczych (uwagi, pamięci, myślenia), usprawniania manualnego oraz wspierania kontaktów społecznych w grupie.
Dlaczego poprawne są gry stolikowe i puzzle?
To pomoce, które bezpośrednio wpisują się w ideę terapii przez zabawę: wymagają wykonywania zadań, podejmowania decyzji, dopasowywania elementów, przestrzegania zasad i współpracy/rywalizacji w bezpiecznej formie. Jednocześnie łatwo je stopniować (poziom trudności, czas trwania, liczba elementów) i dostosować do stanu podopiecznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Bębenki i tamburyna – są charakterystyczne raczej dla zajęć o profilu muzycznym (np. ćwiczenia rytmiczne, muzykowanie, relaksacja przy dźwięku). Mogą być elementem aktywizacji, ale nie są typową bazą pomocy dla ludoterapii rozumianej jako gry i zabawy.
- Płyty CD i filmy – wskazują na zajęcia oparte na odbiorze treści (filmoterapia, edukacja, reminiscencja). To inny rodzaj oddziaływania niż gra/układanka wymagająca aktywnego działania według reguł.
- Aparat fotograficzny i kamera – kojarzą się z dokumentowaniem, treningiem artystycznym lub zajęciami multimedialnymi. Sprzęt może wspierać inne aktywności, ale nie stanowi typowego zestawu do prowadzenia ludoterapii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się nazwa metody terapii zajęciowej, dopasuj do niej najbardziej charakterystyczne narzędzia. Dla ludoterapii będą to gry, zabawy, układanki i zadania oparte na regułach, a nie wyłącznie odbiór bodźców (film, muzyka) czy rejestracja obrazu.
