W sytuacji pogorszenia stanu zdrowia i wycofania z aktywności społecznej kluczowe jest dobranie takiego źródła wsparcia, które będzie dla podopiecznej najbardziej naturalne, bezpieczne emocjonalnie i zgodne z jej dotychczasowymi preferencjami. Skoro wcześniej lubiła spotykać się z przyjaciółmi, a kontakty te wyraźnie poprawiały jej samopoczucie, to właśnie grupa przyjaciół stanowi najtrafniejszy "system wsparcia psychicznego" w rozumieniu codziennego funkcjonowania i profilaktyki izolacji.
Wsparcie przyjacielskie jest przykładem wsparcia nieformalnego: daje akceptację, rozmowę, poczucie przynależności, a często także delikatną motywację do wyjścia z domu. Dla opiekuna oznacza to m.in. zachęcanie do kontaktu (telefon, wideorozmowa), organizację warunków do krótkich, możliwych zdrowotnie spotkań oraz monitorowanie, czy podopieczna nie popada w długotrwałą izolację.
Pozostałe odpowiedzi mogą być wartościowe w innych okolicznościach, ale nie wynikają tak bezpośrednio z opisu przypadku:
- "samopomocy" – grupy samopomocy zwykle łączą osoby z podobnym problemem i mogą wspierać adaptację, ale nie muszą odpowiadać na potrzebę kontaktu z dotychczasową siecią bliskich relacji; nie jest to też zawsze najszybciej dostępna forma wsparcia.
- "wolontariuszy Domu Pomocy Społecznej" – wolontariat bywa cenny (towarzyszenie, aktywizacja), jednak relacja z wolontariuszem jest zazwyczaj mniej utrwalona emocjonalnie niż relacje przyjacielskie i może wymagać czasu na zbudowanie zaufania.
- "wsparcia w Środowiskowym Domu Samopomocy" – to wsparcie formalne, często dobrze zorganizowane, ale w opisie nie ma przesłanek, że podopieczna jest gotowa na włączenie się w nową instytucjonalną formę aktywności; dodatkowo wymaga to zwykle zorganizowania udziału i adaptacji do grupy.
Egzaminacyjnie warto pamiętać: gdy w opisie jest informacja, że konkretna forma kontaktu wcześniej poprawiała samopoczucie, najczęściej najlepszą odpowiedzią jest podtrzymanie tej sprawdzonej, naturalnej sieci wsparcia, o ile jest dostępna i bezpieczna dla stanu zdrowia.
