Indywidualny plan współdziałania powinien wynikać z realnych potrzeb, zasobów i ograniczeń funkcjonalnych osoby, a nie z samej diagnozy. W opisie mamy 50-letniego mężczyznę sprawnego fizycznie, chorującego przewlekle na schizofrenię oraz nadciśnienie tętnicze. To oznacza, że plan wsparcia powinien łączyć informacje o stanie zdrowia z tym, jak przekłada się on na codzienne życie.
Poprawna odpowiedź wskazuje: historię leczenia farmakologicznego i dietetycznego (istotne przy dwóch chorobach przewlekłych, w tym zalecenia dietetyczne przy nadciśnieniu), zainteresowania (ważny zasób do budowania motywacji, rutyny, aktywizacji i celów) oraz wydolność w zakresie samoopieki (czyli poziom samodzielności w czynnościach dnia codziennego, co bezpośrednio determinuje zakres potrzebnego wsparcia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "…zakres posługiwania się sprzętem rehabilitacyjnym…" – w opisie nie ma przesłanek, że taki sprzęt jest potrzebny, ponieważ podopieczny jest sprawny fizycznie. Włączanie tego elementu do kluczowych danych planu może świadczyć o schematycznym podejściu, nieadekwatnym do sytuacji.
- "…wydolność opiekuńcza rodziny…" – wsparcie środowiska bywa ważne, ale w tym pytaniu chodzi o plan współdziałania z samym podopiecznym; priorytetem jest rozpoznanie jego funkcjonowania, zaleceń zdrowotnych i zasobów. Nadmierne przesunięcie akcentu na rodzinę może prowadzić do pomijania autonomii i samostanowienia osoby.
- "…wydolność intelektualna…" – sama ocena intelektu nie jest zwykle kluczowym, pierwszoplanowym kryterium do planu asystenckiego, jeśli nie została wskazana jako problem. W praktyce planuje się wsparcie na podstawie tego, co osoba potrafi zrobić samodzielnie (samoopieka, organizacja dnia, przestrzeganie zaleceń), a nie na podstawie ogólnej etykiety "wydolności intelektualnej".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy planu współdziałania, szukaj elementów, które łączą: (1) bezpieczeństwo i zdrowie (leczenie, dieta), (2) funkcjonowanie w codzienności (samoopieka), (3) zasoby i motywację (zainteresowania). To zwykle lepszy wybór niż elementy przypadkowe lub stereotypowo kojarzone z niepełnosprawnością.
