Opracowanie planu wsparcia podopiecznego i jego rodziny wymaga zebrania informacji o potrzebach, możliwościach oraz barierach w codziennym funkcjonowaniu. W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe są techniki, które łączą poznanie sytuacji w realnym środowisku z podmiotowym traktowaniem osoby i stałym kontaktem.
Dlatego poprawne są: wywiad środowiskowy, obserwacja, rozmowa z podopiecznym. Wywiad środowiskowy pomaga zrozumieć kontekst życia (warunki mieszkaniowe, sieć wsparcia, trudności w dostępie do usług). Obserwacja pozwala zauważyć faktyczne możliwości, nawyki i ryzyka (np. trudności w samoobsłudze), których nie zawsze da się uchwycić samą deklaracją. Rozmowa z podopiecznym jest niezbędna, aby ustalić cele i priorytety zgodne z jego potrzebami i autonomią.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne w tym zastosowaniu. Zestawy oparte na "lustracji społecznej" i "technikach socjometrycznych" sugerują narzędzia bardziej typowe dla analiz grup, badań społecznych lub działań kontrolno-diagnozujących w innym znaczeniu, a nie dla praktycznego konstruowania indywidualnego planu wsparcia. Odpowiedzi wskazujące na rozmowy z sąsiadami lub dalszą rodziną mogą czasem dostarczać informacji pomocniczych, ale nie stanowią podstawowej techniki planowania i mogą naruszać prywatność, jeśli nie ma zgody podopiecznego. Z kolei "obserwacja ukryta" jest szczególnie problematyczna etycznie: w pracy pomocowej standardem jest jawność działań i budowanie zaufania.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: plan wsparcia opiera się na bezpośredniej pracy z podopiecznym i rzetelnej obserwacji w środowisku, a informacje od otoczenia mają znaczenie pomocnicze i wymagają ostrożności oraz zgody.
