KWALIFIKACJA HGT2 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 8.
Optymalna temperatura przechowywania świeżych tuszek drobiowych w pomieszczeniu o wilgotności 90 % wynosi
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zakres 2–4°C odpowiada warunkom chłodniczym ograniczającym rozwój drobnoustrojów w świeżym drobiu. Przy wilgotności ok. 90% zmniejsza się ryzyko wysychania powierzchni, a jednocześnie niska temperatura spowalnia psucie. Wyższe zakresy (6°C i więcej) sprzyjają szybszemu pogorszeniu jakości i bezpieczeństwa.

Pełne wyjaśnienie:

Świeże tuszki drobiowe należą do surowców łatwo psujących się i o podwyższonym ryzyku mikrobiologicznym. Dlatego kluczowe jest przechowywanie ich w warunkach chłodniczych, które hamują tempo namnażania bakterii oraz spowalniają procesy autolityczne i psucie.

Temperatura 2–4°C jest typowym, bezpiecznym zakresem dla krótkotrwałego przechowywania świeżego drobiu w chłodni. Dodatkowo wskazana w pytaniu wilgotność 90% jest istotna jakościowo: wysoka wilgotność ogranicza wysychanie powierzchni mięsa (mniejsze ubytki masy, lepszy wygląd), co ma znaczenie praktyczne w gastronomii.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • 6–8°C – to temperatura zbyt wysoka jak na świeży drób przechowywany w chłodni. W tym zakresie drobnoustroje (zwłaszcza psychrotrofowe) mogą rozwijać się szybciej, co skraca trwałość i zwiększa ryzyko niezgodności higienicznej.
  • 10–12°C – to zakres typowy raczej dla warunków chłodnych, ale nie dla surowego drobiu; przy takich wartościach tempo psucia istotnie rośnie, a surowiec staje się niebezpieczny znacznie szybciej.
  • 14–16°C – to już temperatury sprzyjające intensywnemu rozwojowi mikroflory i gwałtownemu pogarszaniu jakości; w praktyce gastronomicznej byłoby to przechowywanie niewłaściwe.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się zakres 2–4°C, a pytanie dotyczy świeżego mięsa/drobiu, najczęściej jest to zakres "chłodniczy" właściwy dla bezpieczeństwa. Wyższe zakresy mogą dotyczyć innych produktów lub krótkich ekspozycji, ale nie magazynowania świeżego drobiu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Za temperaturę chłodniczą dla surowego drobiu przyjmuje się niski zakres kilku stopni powyżej 0°C, typowo 2–4°C. Taki poziom spowalnia namnażanie drobnoustrojów i procesy psucia, a jednocześnie nie zamraża produktu, dzięki czemu zachowuje on cechy surowca świeżego.
Zakres 6–8°C jest wyższy niż typowe warunki chłodnicze dla surowego drobiu. W takiej temperaturze bakterie mogą rozwijać się szybciej, co skraca trwałość i zwiększa ryzyko pogorszenia bezpieczeństwa żywności. W praktyce może to oznaczać szybszy nieprzyjemny zapach, śluz na powierzchni i gorszą jakość.
Wysoka wilgotność (około 90%) ogranicza wysychanie powierzchni mięsa, czyli zmniejsza ubytki masy i poprawia wygląd surowca. Jednocześnie sama wilgotność nie zastępuje niskiej temperatury: dla bezpieczeństwa kluczowe jest chłodzenie. W praktyce trzeba dbać o czystość, by wilgoć nie sprzyjała zanieczyszczeniom.
Najczęstsze sygnały pogorszenia jakości to: nieprzyjemny zapach, śliska/lepka powierzchnia, zmiana barwy, nadmiar wycieku oraz szybkie pogarszanie się struktury mięsa. W warunkach zbyt ciepłych objawy pojawiają się szybciej. W gastronomii to podstawa decyzji o wycofaniu surowca z użycia.
Gdy surowiec nie będzie wykorzystany w krótkim czasie lub gdy wymagany jest dłuższy okres magazynowania, stosuje się mrożenie zamiast chłodzenia. Chłodnia służy do przechowywania krótkotrwałego i bieżącej produkcji. Decyzja zależy od planu produkcji, rotacji zapasów i dat przydatności.
Typowe błędy to: zbyt wysoka temperatura chłodni, brak monitoringu i zapisów temperatur, przechowywanie drobiu nad żywnością gotową do spożycia (ryzyko skażenia krzyżowego), nieszczelne opakowania i kapanie soków mięsnych, a także zbyt długi czas przechowywania bez rotacji FIFO.
Pośrednio tak. Wysoka wilgotność ogranicza wysychanie produktu, ale jednocześnie sprzyja utrzymywaniu się wilgotnych powierzchni w chłodni, co może ułatwiać przeżycie zanieczyszczeń na półkach i ścianach. Dlatego wilgotność musi iść w parze z myciem, dezynfekcją oraz właściwą organizacją przechowywania.
Najpewniej przez stały termometr w urządzeniu chłodniczym oraz okresowy pomiar kontrolny (np. termometrem sondowym) zgodnie z procedurą zakładową. Ważne są: regularne odczyty, reagowanie na odchylenia, nieprzeładowywanie chłodni i zapewnienie cyrkulacji powietrza. To element dobrej praktyki higienicznej.
Surowy drób powinien być ustawiany w sposób zapobiegający skażeniu krzyżowemu: zwykle na najniższych półkach, w szczelnych pojemnikach lub opakowaniach, aby soki mięsne nie kapały na inne produkty. Należy oddzielać surowce od wyrobów gotowych i utrzymywać porządek oraz oznaczenia.
Warto uczyć się "grupami surowców": mięsa (w tym drób), nabiał, ryby, warzywa, produkty suche i potrawy gotowe. Pomaga tabelaryczna ściąga z typowymi zakresami chłodniczymi oraz zrozumienie, że im bardziej łatwo psujący się surowiec, tym niższa temperatura przechowywania. Ćwicz też rozpoznawanie skrajnie błędnych wartości.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 58% zdających egzamin. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że zakres 2–4°C odpowiada warunkom chłodniczym ograniczającym rozwój drobnoustrojów w świeżym drobiu.

Źródła:

  • Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych
  • Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego
  • Codex Alimentarius, General Principles of Food Hygiene (CXC 1-1969), aktualizacje FAO/WHO

Materiały:

  • Podręczniki z technologii gastronomicznej i towaroznawstwa żywności (działy: mięso i drób, przechowalnictwo)
  • Materiały szkolne dotyczące GHP/GMP oraz zasad przechowywania surowców w gastronomii
  • Instrukcje producentów urządzeń chłodniczych (ustawienia, monitoring, rejestracja temperatur)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego