W holendrze otwartym (urządzeniu do przygotowania masy, m.in. rozwłókniania i mielenia) kluczowym parametrem jest stężenie masy włóknistej, czyli udział suchej masy włókien w zawiesinie wyrażony w procentach. Od tego parametru zależą warunki hydrodynamiczne, intensywność kontaktu włókien z elementami roboczymi oraz jakość mieszania.
Zakres 5÷8% uznaje się za optymalny, ponieważ stanowi kompromis między:
- efektywnością obróbki włókien (zawiesina nie jest zbyt rzadka, więc oddziaływanie jest wystarczające),
- możliwością dobrego mieszania i cyrkulacji (masa nie jest zbyt gęsta, co ogranicza ryzyko nierównomiernej pracy i nadmiernego obciążenia).
Zakresy niższe, takie jak 1÷2% oraz 3÷5%, mogą występować w innych etapach instalacji lub przy innych operacjach, ale w kontekście holendra otwartego oznaczają zazwyczaj zbyt duże rozcieńczenie. Skutkiem jest mniejsza "intensywność" oddziaływania na włókna oraz mniej korzystne warunki prowadzenia procesu (część energii idzie na przemieszczanie dużej ilości wody).
Z kolei zbyt wysokie wartości, np. 10÷12%, zwiększają lepkość i utrudniają przepływ, mieszanie oraz równomierne prowadzenie obróbki. W praktyce może to sprzyjać nierównomierności procesu i problemom eksploatacyjnym (wzrost obciążeń, trudniejsza kontrola parametrów).
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać, że dla holendra otwartego typowo poszukuje się zakresu pośredniego: ani bardzo rozcieńczonego, ani nadmiernie zagęszczonego, co odpowiada odpowiedzi 5÷8%.
