Drewno oraz wyroby z drewna (w tym meble) reagują na warunki otoczenia, ponieważ materiał ten jest higroskopijny. Oznacza to, że dąży do równowagi z wilgotnością powietrza: przy suchym powietrzu drewno wysycha, a przy wilgotnym – zwiększa swoją wilgotność. Skutkiem są zmiany wymiarów i naprężenia, które mogą pogorszyć jakość wyrobu.
Przedział 40–70% wilgotności względnej jest traktowany jako zakres umiarkowany, ograniczający ryzyko skrajnych zjawisk:
- Zbyt niska wilgotność sprzyja nadmiernemu wysychaniu elementów, co zwiększa ryzyko rozsychania, szczelin, pęknięć oraz problemów z połączeniami (np. rozluźnianie).
- Zbyt wysoka wilgotność zwiększa pobór wilgoci przez drewno, co może prowadzić do pęcznienia, paczenia, trudności montażowych oraz wzrostu ryzyka rozwoju pleśni na elementach wrażliwych (zwłaszcza przy braku wentylacji).
Dlaczego pozostałe zakresy są niekorzystne? Zakresy 10–20% i 85–90% to wartości skrajne, które w praktyce magazynowej oznaczają silne oddziaływanie na materiał (bardzo suche lub bardzo wilgotne powietrze). Z kolei 75–80% jest nadal wysokie i może długotrwale utrzymywać drewno w zbyt wilgotnym stanie, zwiększając ryzyko odkształceń oraz problemów powierzchniowych.
W praktyce warto pamiętać, że optymalne warunki zależą też od temperatury, czasu składowania, rodzaju drewna, konstrukcji mebla i zastosowanych powłok. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozumienie zasady: unika się skrajnie suchego i skrajnie wilgotnego powietrza, a dąży do stabilnego, umiarkowanego mikroklimatu.
