Osoby z zespołem Downa (trisomia 21) mają charakterystyczny profil współchorobowości, który jest ważny w pracy terapeuty zajęciowego, bo wpływa na planowanie aktywności, komunikację z rodziną i obserwację zmian funkcjonalnych.
Odpowiedź "wyższe niż w ogóle społeczeństwa ryzyko choroby Alzheimera o wczesnym początku" jest zgodna z wiedzą kliniczną: w tej grupie częściej obserwuje się wczesne objawy otępienne i zwiększoną podatność na zmiany alzheimerowskie. Dla terapii zajęciowej oznacza to konieczność czujności na spadek samodzielności, trudności w pamięci, dezorientację czy pogorszenie wykonywania czynności dnia codziennego oraz wdrażanie strategii podtrzymujących funkcjonowanie (rutyny, strukturyzacja zadań, pomoce pamięciowe).
Pozostałe stwierdzenia są nieprawidłowe, bo opisują odwrotny kierunek ryzyka lub niewłaściwy obraz funkcjonowania. Twierdzenie o "niższej częstotliwości wad wrodzonych serca" jest błędne: wady serca są znanym i relatywnie częstym problemem współistniejącym w zespole Downa, co ma znaczenie dla tolerancji wysiłku, planowania aktywności i bezpieczeństwa. Twierdzenie o "wyższych zdolnościach poznawczych mierzonych testem IQ" również jest błędne: zespół Downa wiąże się zwykle z niepełnosprawnością intelektualną o różnym nasileniu, a wynik IQ nie jest przeciętnie wyższy niż w populacji ogólnej. Z kolei stwierdzenie o "niższym ryzyku chorób tarczycy" jest niezgodne z praktyką kliniczną, ponieważ zaburzenia tarczycy w tej grupie należą do istotnych problemów zdrowotnych i mogą dodatkowo wpływać na energię, koncentrację i nastrój.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na odpowiedzi oparte na typowych współchorobowościach oraz na to, czy porównanie do populacji ogólnej ma właściwy kierunek ("wyższe" vs "niższe").
