W obuwiu ortopedycznym dobór materiału na poszczególne elementy ma kluczowe znaczenie dla trwałości, bezpieczeństwa i komfortu użytkowania. Otok jest elementem, który w praktyce ma pracować razem z cholewką i wykończeniem krawędzi, dlatego materiał nie może ani zbyt łatwo się przecierać, ani powodować dyskomfortu (ucisku, sztywnego "cięcia" krawędzi), ani też utrudniać obróbki technologicznej.
Odpowiedź "ze skóry karkowej" jest właściwa, ponieważ wskazuje na skórę o wysokiej wytrzymałości, stosowaną tam, gdzie liczy się odporność na rozciąganie, przetarcia i zachowanie kształtu. Tego typu materiał jest typowo kojarzony z elementami wymagającymi solidności przy jednoczesnym zachowaniu cech użytkowych skóry (dopasowanie, praca materiału, możliwość szycia i wykończenia).
Pozostałe propozycje nie są trafne z punktu widzenia funkcji elementu:
- "z płótna" – tkanina może być przydatna w wybranych wzmocnieniach lub podszyciach w obuwiu lekkim, ale jako materiał na otok zwykle będzie mniej odporny na przecieranie i odkształcenia oraz gorzej zniesie długotrwałe obciążenia i tarcie.
- "z wióra szewskiego" – wiór to materiał pomocniczy/odpadowy, który nie daje stabilnego, trwałego i estetycznego wykończenia elementu pracującego w obuwiu. W praktyce nie jest to typowy materiał konstrukcyjny na taki element.
- "z blachy duralowej" – metal byłby zbyt sztywny i nieprzystosowany do wykończeń cholewki: utrudniałby szycie i obróbkę, zwiększał ryzyko ucisku i otarć oraz nie zapewniałby właściwej "pracy" materiału podczas chodzenia.
W przygotowaniu do egzaminu warto łączyć nazwy elementów obuwia z ich funkcją: jeśli element ma przenosić tarcie i wzmacniać krawędzie, wybiera się materiały trwałe i podatne na obróbkę obuwniczą, najczęściej skórzane.
