W analizie miareczkowej o klasyfikacji metody decyduje rodzaj reakcji zachodzącej między titrantem a analitem. W opisie podano, że magnez oznacza się przez miareczkowanie roztworem EDTA. EDTA jest typowym czynnikiem kompleksującym (chelatującym) jony metali, dlatego taka procedura należy do kompleksometrii.
Dlaczego "kompleksometryczne"?
W miareczkowaniu kompleksometrycznym titrant (np. roztwór EDTA) wiąże jon metalu w kompleks o odpowiedniej trwałości. Zmianę stężenia wolnych jonów metalu w trakcie miareczkowania można obserwować m.in. za pomocą wskaźników metalochromowych lub metod instrumentalnych. Kluczowe jest to, że reakcja nie polega na zobojętnianiu kwasu i zasady ani na przeniesieniu elektronów, tylko na tworzeniu kompleksu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "alkacymetryczne" dotyczy miareczkowań kwas–zasada, gdzie punkt końcowy wynika ze zmiany pH (zobojętnianie). EDTA nie jest standardowym titrantem dla zobojętniania, tylko dla kompleksowania metali.
- "manganometryczne" to miareczkowanie redoks z nadmanganianem (reakcje utleniania–redukcji). W oznaczeniu magnezu z EDTA nie zachodzi typowa reakcja redoks z utleniaczem/reduktorem tego typu.
- "jodometryczne" (jodometria/jodimetria) również należy do metod redoks, opiera się na układzie jod/jodek i reakcji utleniania–redukcji. EDTA nie pełni w niej roli titranta charakterystycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się EDTA (lub nazwy typu "wersonian"), prawie zawsze chodzi o kompleksometrę i oznaczanie jonów metali (np. Ca, Mg, Zn). Gdy pojawia się NaOH/HCl – myśl o alkacymetrii; gdy KMnO4 – manganometrii; gdy jod/jodek – jodometrii.