Oznaczanie jonów chlorkowych (Cl−) w wodzie wykonuje się często metodami argentometrycznymi, czyli opartymi o reakcję strącania trudno rozpuszczalnych soli srebra. Wśród nich klasyczną i bardzo rozpoznawalną metodą jest metoda Mohra.
W metodzie Mohra próbkę miareczkuje się roztworem azotanu(V) srebra, a jony srebra reagują z chlorkami, tworząc osad chlorku srebra. Do wykrycia punktu końcowego stosuje się wskaźnik chromianowy. Gdy wszystkie chlorki zostaną związane, nadmiar jonów srebra zaczyna reagować z chromianem, co daje charakterystyczną zmianę barwy/osad i sygnalizuje zakończenie miareczkowania.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych oznaczeń w analizie chemicznej wody i dlatego są nieprawidłowe:
- "Nesslera" kojarzy się z odczynnikiem i metodą wykorzystywaną w innych oznaczeniach (np. związki azotu), a nie do chlorków.
- "Petriego" dotyczy przede wszystkim osprzętu/materiałów laboratoryjnych (np. szalka), a nie standardowej metody miareczkowej oznaczania chlorków.
- "Winklera" jest związana z oznaczaniem tlenu rozpuszczonego w wodzie, a nie z oznaczaniem chlorków.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać pary "parametr–metoda" dla analizy wody (chlorki–Mohra, tlen rozpuszczony–Winklera), bo to częsty typ pytania sprawdzającego rozróżnianie procedur analitycznych.