W zapisie gwintów na rysunku technicznym kluczowe są dwie informacje: rodzaj gwintu oraz wymiary. Oznaczenie M jest charakterystyczne dla gwintu metrycznego (trójkątnego). Liczba 30 oznacza średnicę nominalną (zewnętrzną dla gwintu zewnętrznego) w milimetrach.
Elementem rozstrzygającym jest część po znaku mnożenia: ×2 (w zadaniu zapisane jako x2). To skok gwintu w milimetrach, czyli odległość osiowa między odpowiadającymi sobie punktami sąsiednich zwojów. Jeżeli w oznaczeniu metrycznym podaje się skok, oznacza to, że nie jest to wariant domyślny (zwykły/zgrubny), tylko wariant o określonym skoku. Skok mniejszy od typowego (zgrubnego) dla danej średnicy jest charakterystyczny dla gwintów drobnozwojnych, które stosuje się m.in. gdy potrzebna jest większa precyzja regulacji, większa odporność na samoodkręcanie lub gdy grubość ścianki nie pozwala na głębszy zarys gwintu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "metryczny zwykły" – gwint zwykły (zgrubny) najczęściej zapisuje się bez podawania skoku (sam zapis M30). Gdy skok jest jawnie podany, celem jest wskazanie innego wariantu, typowo drobnozwojnego.
- "trapezowy symetryczny" – gwinty trapezowe mają inne oznaczenia (np. zaczynające się od symbolu typu Tr) i inny zarys. Samo "M" nie opisuje gwintu trapezowego.
- "trapezowy niesymetryczny" – podobnie jak wyżej: inny zarys i inne oznaczenie. Ten typ gwintu stosuje się w szczególnych przypadkach (np. jednostronne obciążenia), ale nie jest oznaczany literą M.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj literę/symbol rodzaju gwintu, a dopiero potem analizuj liczby. Jeśli w gwincie metrycznym pojawia się zapis średnica×skok, to skok jest informacją krytyczną i zwykle wskazuje na odmianę drobnozwojną.
