W analizie tłuszczów często wykorzystuje się tzw. liczby właściwe, ponieważ pozwalają porównywać próbki bez znajomości pełnego składu. W tym zadaniu podano dwie: liczbę jodową (LJ) i liczbę zmydlenia (LZ). Kluczem jest interpretacja obu parametrów jednocześnie.
Liczba jodowa jest wskaźnikiem stopnia nienasycenia (im więcej wiązań podwójnych w kwasach tłuszczowych, tym większa zdolność do przyłączania jodu, a więc wyższa LJ). Oleje roślinne różnią się udziałem kwasów nienasyconych, dlatego LJ pomaga odróżniać oleje bardziej i mniej nienasycone.
Liczba zmydlenia wiąże się z tym, jak dużo zasady potrzeba do zmydlenia określonej ilości tłuszczu. W praktyce jest to parametr pośrednio związany ze średnią masą cząsteczkową (a więc typową długością łańcuchów kwasów tłuszczowych w triacyloglicerolach). Różne tłuszcze mogą mieć zbliżoną LJ, ale inną LZ, dlatego uwzględnienie LZ ogranicza ryzyko pomyłki.
Wybór próbki polega na tym, aby wskazać tę, której zestaw LJ i LZ jest zgodny z charakterystyką oleju rzepakowego. Odpowiedź "Próbka 2" jest poprawna, ponieważ to właśnie w tej próbce wartości LJ i LZ z tabeli odpowiadają profilowi typowemu dla oleju rzepakowego.
Pozostałe próbki są błędne, bo przynajmniej jeden z parametrów (LJ lub LZ) jest dla nich charakterystyczny dla innego rodzaju tłuszczu (np. o innym stopniu nienasycenia albo innej średniej długości łańcuchów). Typowym błędem na egzaminie jest wybór na podstawie samej LJ albo samej LZ. W zadaniach identyfikacyjnych z tabelą należy zawsze sprawdzić zgodność obu liczb z poszukiwanym olejem.
