Jeżeli pacjent zaczyna mieć trudności z poruszaniem się, priorytetem w planie opieki staje się utrzymanie lub poprawa sprawności oraz zapobieganie powikłaniom ograniczonej aktywności. Dlatego właściwym kierunkiem zmiany jest wprowadzenie ćwiczeń usprawniających/rehabilitacyjnych oraz działań wspierających mobilizację (zawsze adekwatnie do stanu pacjenta i zaleceń personelu medycznego).
Odpowiedź "wprowadzić ćwiczenia rehabilitacyjne" jest trafna, ponieważ ruch i ćwiczenia (czynne lub bierne, trening chodzenia, pionizacja, ćwiczenia oddechowe) mogą:
- zmniejszać ryzyko przykurczów i osłabienia mięśni,
- ograniczać ryzyko odleżyn poprzez poprawę ukrwienia i częstsze zmiany pozycji,
- poprawiać bezpieczeństwo w poruszaniu się (m.in. przez naukę prawidłowych wzorców ruchu i asekurację).
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do problemu:
- "Zwiększyć częstotliwość kąpieli" dotyczy higieny i może być ważne, ale nie wpływa bezpośrednio na zdolność poruszania się; dodatkowo częstsze kąpiele mogą zwiększyć zmęczenie i ryzyko poślizgnięcia, jeśli pacjent ma gorszą równowagę.
- "Zmniejszyć ilość podawanych posiłków" jest potencjalnie szkodliwe: niedożywienie i odwodnienie pogarszają siłę mięśniową i tolerancję wysiłku, co zwykle nasila problemy z mobilnością.
- "Zmniejszyć ilość podawanych leków" nie należy do samodzielnych decyzji opiekuna i nie jest typową modyfikacją planu pielęgnacyjnego w odpowiedzi na pogorszenie chodu; farmakoterapia wymaga oceny i decyzji osoby uprawnionej.
Egzaminacyjnie warto pamiętać: gdy problem dotyczy funkcji (chodzenie, wstawanie, transfer), najbardziej logiczne są działania ukierunkowane na usprawnianie i bezpieczną mobilizację, a nie zmiany w higienie, żywieniu czy lekach bez wskazań.
