W przedstawionej sytuacji kluczowe są objawy kryzysu emocjonalnego po amputacji: pacjent jest niepogodzony, ma pretensje do losu, jest skryty i zamknięty w sobie oraz unika kontaktu. Taki obraz sugeruje, że podstawową przeszkodą w aktywizowaniu nie jest aktualnie brak sprawności fizycznej, lecz trudność w adaptacji do nagłej zmiany stanu zdrowia i wizerunku własnego ciała.
Dlatego odpowiedź "skierowania na terapię psychologiczną, zorganizowania spotkania w grupie wsparcia" jest właściwa. Psycholog może pomóc w przepracowaniu reakcji żałoby po utracie kończyny, obniżeniu napięcia, wzmocnieniu motywacji i nauce strategii radzenia sobie. Grupa wsparcia daje poczucie, że pacjent nie jest sam, umożliwia modelowanie zachowań (kontakt z osobami, które przeszły podobne doświadczenie) i często zmniejsza wycofanie.
Opcja "skierowania na zajęcia doskonalące technikę chodzenia o kulach" jest cenna w rehabilitacji, ale w opisie brak gotowości do współpracy; bez zaadresowania bariery psychicznej pacjent może odrzucać takie działania lub wykonywać je pozornie.
Opcja "zapewnienia spotkań z przyjaciółmi" może wspierać, ale nie zastępuje profesjonalnej pomocy. Dodatkowo pacjent deklaruje niechęć do kontaktu; narzucanie spotkań może nasilać opór, jeśli nie zostanie poprzedzone rozmową wspierającą i pracą nad akceptacją.
Opcja "zwiększenia liczby zabiegów rehabilitacyjnych i ćwiczeń usprawniających" koncentruje się na sferze somatycznej. W tym momencie priorytetem jest przywrócenie minimalnej współpracy, poczucia wpływu i nadziei; dopiero wtedy intensyfikacja ćwiczeń będzie skuteczna.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy w opisie dominują emocje, wycofanie i brak akceptacji, to w aktywizacji najpierw wybiera się interwencje psychologiczne i wsparcie społeczne, a dopiero potem zwiększa się wymagania rehabilitacyjne.
