Pytanie dotyczy przewidywania, kto będzie wymagał największego wsparcia w czynnościach dnia codziennego (ADL), czyli m.in. w przemieszczaniu się, ubieraniu, toalecie, myciu oraz innych czynnościach samoobsługowych.
Odpowiedź "Pacjent A" jest najbardziej uzasadniona, ponieważ uraz kręgosłupa może bezpośrednio zaburzać funkcje narządu ruchu i układu nerwowego. Skutkiem mogą być: ograniczenie chodzenia, trudność w zmianie pozycji, problemy z transferem (łóżko–wózek–toaleta) oraz konieczność asekuracji lub pełnej pomocy przy higienie i toalecie. W praktyce opiekuńczej to właśnie ograniczenia mobilności i samoobsługi najszybciej przekładają się na wysoką zależność od opiekuna.
Odpowiedź "Pacjent B" (przewlekła choroba serca) może być myląca: choroba serca często ogranicza tolerancję wysiłku, powoduje duszność i męczliwość, co zwiększa potrzebę pomocy, ale poziom niesamodzielności jest bardzo zróżnicowany. Wielu pacjentów kardiologicznych wykonuje część ADL samodzielnie, wymagając raczej przerw, nadzoru lub pomocy w cięższych aktywnościach.
Odpowiedź "Pacjent C" (podeszły wiek) także nie przesądza o największej potrzebie wsparcia. Wiek zwiększa ryzyko spadku siły i równowagi, ale sprawność seniorów jest skrajnie różna: część osób starszych jest samodzielna, inni wymagają wsparcia. Sam wiek bez informacji o stanie funkcjonalnym jest słabszym predyktorem niż uraz ograniczający mobilność.
Odpowiedź "Wszyscy pacjenci wymagają takiego samego wsparcia" jest nieprawidłowa, bo w opiece kluczowa jest indywidualna ocena funkcjonalna. Różne schorzenia w odmiennym stopniu wpływają na ADL, a uraz kręgosłupa statystycznie częściej generuje potrzebę intensywnej pomocy w mobilności i samoobsłudze.
Wskazówka egzaminacyjna: w podobnych zadaniach myśl kategoriami funkcji (chodzenie, transfer, chwyt, równowaga, orientacja), a nie wyłącznie "poważności" rozpoznania.
