Pytanie porównuje poziom wsparcia w poruszaniu się na podstawie rodzaju sprzętu pomocniczego. W praktyce opieki nad osobą chorą i niesamodzielną rodzaj używanej pomocy lokomocyjnej jest wskazówką, jak bardzo ograniczona jest samodzielna lokomocja.
Wózek inwalidzki zwykle oznacza, że pacjent nie jest w stanie efektywnie chodzić na dystansie funkcjonalnym lub nie może bezpiecznie obciążać kończyn dolnych. Taka osoba częściej wymaga wsparcia w: ruszaniu z miejsca, manewrowaniu w ciasnych przestrzeniach, pokonywaniu progów oraz przede wszystkim w transferach (np. z łóżka na wózek, z wózka na toaletę). To właśnie te sytuacje generują największą potrzebę asysty opiekuna.
Kule (łokciowe lub pachowe) są najczęściej używane, gdy pacjent zachowuje możliwość chodu, ale potrzebuje odciążenia, stabilizacji lub poprawy równowagi. Wsparcie jest istotne (np. przy schodach czy zmęczeniu), jednak pacjent zazwyczaj porusza się na własnych nogach.
Chodzik także zakłada zachowaną zdolność chodu, ale z większą potrzebą stabilizacji niż przy samych kulach. Opiekun może asekurować, nadzorować tempo i bezpieczeństwo, lecz nadal jest to zwykle wyższy poziom samodzielności niż przy stałym korzystaniu z wózka.
Dlatego, przy typowej interpretacji "największego wsparcia w poruszaniu się" jako największej zależności od pomocy w lokomocji i transferach, prawidłową odpowiedzią jest Anna (wózek inwalidzki).
- Jan – kule: częsty błąd to uznanie, że kule zawsze oznaczają większą niesamodzielność; w praktyce często służą do odciążenia i nadal umożliwiają chód.
- Halina – chodzik: wymaga nadzoru i asekuracji, ale zazwyczaj nie oznacza tak dużej zależności jak wózek.
- "Wszyscy…" – odpowiedź błędna, bo sprzęt wskazuje różne poziomy ograniczeń i różny zakres asysty.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie nie podaje skali (np. ADL), zwykle chodzi o typowy poziom samodzielności wynikający z danego sprzętu: wózek → największe ograniczenie chodu i większa potrzeba pomocy w transferach.
