U pacjenta po udarze mogą pojawić się nowe objawy w trakcie opieki, w tym nagłe trudności w połykaniu (dysfagia). Taki objaw jest istotny, bo wiąże się z ryzykiem zachłyśnięcia treścią pokarmową lub płynami, a w konsekwencji także z ryzykiem powikłań oddechowych oraz niedostatecznego nawodnienia i odżywienia.
Dlatego właściwą modyfikacją planu jest dodanie do dotychczasowych działań elementu pomocy przy jedzeniu i piciu. W praktyce oznacza to m.in. uważniejsze tempo karmienia, dopilnowanie, aby pacjent jadł w bezpiecznej pozycji, oraz obserwację, czy podczas przyjmowania pokarmu nie pojawiają się niepokojące sygnały (np. krztuszenie, kaszel, zmiana głosu, wyraźny dyskomfort).
Stwierdzenie, że nie trzeba wprowadzać zmian, jest niebezpieczne, bo ignoruje nowy objaw i nie odpowiada na aktualne potrzeby pacjenta. Z kolei całkowite zastąpienie ćwiczeń logopedycznych pomocą w jedzeniu i piciu jest nieuzasadnione: trudności w połykaniu nie oznaczają, że praca nad komunikacją przestaje być potrzebna; w planie opieki często współistnieje kilka celów równolegle.
Opcja polegająca na oczekiwaniu bez jakichkolwiek działań do czasu instrukcji lekarskich może prowadzić do pozostawienia pacjenta bez podstawowego wsparcia w kluczowej czynności dnia codziennego. W opiece pielęgnacyjno-opiekuńczej właściwe jest wdrożenie adekwatnego, bezpiecznego wsparcia i jednoczesne zgłaszanie zmiany stanu pacjenta odpowiednim osobom w zespole.
- Zapamiętaj: gdy pojawia się nowy problem funkcjonalny, najczęściej modyfikujesz plan przez dodanie działań ukierunkowanych na bezpieczeństwo i wsparcie, a nie przez "wyzerowanie" dotychczasowych celów.
