KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2015

U pacjenta z niedowładem połowiczym przejście z leżenia do siadu bywa trudne, ponieważ osłabiona jest kontrola tułowia i kończyn, a ruch jest mniej skoordynowany. Dlatego technika pomocy powinna jednocześnie:

• zapewniać stabilizację górnej części ciała,
• kontrolować ułożenie i zejście nóg poza krawędź łóżka,
• unikać chwytów, które mogą spowodować ból lub uraz,
• chronić kręgosłup opiekuna (praca blisko pacjenta, bez szarpania).

Odpowiedź: "chwycić jedną ręką pod barki, drugą pod kolana i obracając posadzić go." jest poprawna, bo taki chwyt daje bezpieczne punkty podparcia: pod barkami kontrolujesz tułów i obrót, a pod kolanami prowadzisz nogi i zapobiegasz ich zsunięciu lub niekontrolowanemu opadnięciu. Ruch obrotowy pozwala płynnie przejść do pozycji siedzącej na brzegu łóżka z opuszczonymi nogami.

Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe:

• "ułożyć jedną rękę pod kark i pociągając go do przodu pomóc mu usiąść." – pociąganie za okolice szyi przenosi obciążenie na odcinek szyjny kręgosłupa i może wywołać ból, zawroty głowy lub odruchową obronę. Dodatkowo ruch "do przodu" nie zapewnia kontroli nóg i może rozchwiać pacjenta.
• "chwycić jedną ręką za kark, drugą za podudzie i obracając posadzić go." – chwyt "za kark" jest ryzykowny jak wyżej, a chwyt "za podudzie" daje słabszą kontrolę nad całymi nogami i może powodować niekomfortowe dźwignie w stawie kolanowym lub skokowym.
• "ułożyć obie ręce na barki i pociągając je do przodu pomóc mu usiąść." – brak tu kontroli kończyn dolnych; pacjent może się zsunąć lub skręcić niesymetrycznie. Pociąganie zamiast stabilnego obrotu zwiększa ryzyko utraty równowagi, zwłaszcza przy niedowładzie.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się chwyty za kark lub "pociąganie" bez kontroli nóg, traktuj je jako sygnał potencjalnego zagrożenia. Bezpieczna pomoc zwykle opiera się na stabilizacji tułowia i prowadzeniu nóg w sposób kontrolowany.