W zadaniu podano trzech pacjentów różniących się poziomem samoopieki. Klucz jest prosty: im mniejsza zdolność do samoopieki, tym większa zależność od opiekuna medycznego i większa liczba czynności, w których pacjent wymaga pomocy.
Odpowiedź "Pacjent A" jest poprawna, ponieważ opis "brak zdolności do samoopieki" oznacza, że pacjent nie jest w stanie samodzielnie wykonywać czynności dnia codziennego (ADL). W praktyce opiekun musi wtedy zapewniać szerokie wsparcie: od przygotowania i wykonania higieny, przez pomoc w ubieraniu, zmianie pozycji, korzystaniu z toalety, po karmienie (zależnie od stanu chorego i zaleceń personelu).
Odpowiedź "Pacjent B" jest nieprawidłowa, bo "pełna zdolność do samoopieki" oznacza samodzielność w podstawowych czynnościach. Taki pacjent może potrzebować jedynie organizacyjnego wsparcia (np. wskazania miejsca, przypomnienia), ale nie "największej ilości" pomocy w samoopiece.
Odpowiedź "Pacjent C" także jest nieprawidłowa: "częściowa zdolność" sugeruje, że pacjent część czynności wykona sam, a w części będzie wymagał pomocy lub asekuracji (np. przy kąpieli, przy ubieraniu kończyn dolnych, przy transferze). To wsparcie jest mniejsze niż przy całkowitym braku samoopieki.
Stwierdzenie "Wszyscy pacjenci wymagają takiego samego wsparcia" jest błędne, bo przeczy informacjom w tabeli. Różne poziomy samoopieki są po to, aby różnicować plan opieki i zakres działań opiekuna. Na egzaminie warto pamiętać zasadę porządkującą: brak zdolności → największe wyręczanie; częściowa zdolność → pomoc/asekuracja w wybranych obszarach; pełna zdolność → minimalna pomoc w samoopiece.
- Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównuj stopnie (brak/częściowa/pełna) i wybieraj wariant skrajny, gdy pytanie dotyczy "największej ilości wsparcia".
