U pacjentów z rozedmą płuc (często w przebiegu POChP) typowym problemem jest duszność oraz mniejsza tolerancja pozycji leżącej. W gabinecie stomatologicznym ułożenie pacjenta ma duże znaczenie, bo wpływa na mechanikę oddychania, pracę przepony i komfort wentylacji.
Pozycja siedząca jest najbezpieczniejsza i najbardziej praktyczna, ponieważ zwykle zmniejsza uczucie braku powietrza, ułatwia udział mięśni pomocniczych oddechu oraz pozwala pacjentowi swobodniej oddychać. Dodatkowo ułatwia obserwację stanu pacjenta i szybkie przerwanie zabiegu, gdyby pojawiło się pogorszenie.
Odpowiedź "leżącej spoczynkowej" jest nieprawidłowa, bo pozycja leżąca może zwiększać duszność i niepokój oddechowy; w stomatologii często wymusza też większe odchylenie głowy i ogranicza komfort oddychania.
Odpowiedzi "z nosem poniżej linii kolan" oraz "z głową ułożoną w linii kolan" są nieprawidłowe, ponieważ ułożenia z obniżeniem głowy (Trendelenburga lub jego odmiany) nie służą leczeniu duszności w chorobach obturacyjnych. Takie pozycje mogą dodatkowo pogarszać komfort oddychania i są kojarzone raczej z innymi sytuacjami (np. postępowaniem w wybranych stanach nagłych niezwiązanych bezpośrednio z wentylacją).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się choroba płuc i duszność, w pierwszej kolejności rozważ ułożenie "na siedząco" (pozycja wyprostowana), a nie schematy typowe dla omdlenia.
