W opisanej sytuacji kluczowe jest rozpoznanie, że choć pacjentka wcześniej poruszała się samodzielnie, to aktualnie występują u niej silne zawroty głowy i zaburzenia koordynacji. Są to jedne z najważniejszych czynników zwiększających ryzyko upadku, zwłaszcza podczas zmiany pozycji, rozpoczęcia chodu, skrętów oraz mijania przeszkód.
Odpowiedź "Przewieźć pacjentkę na zajęcia na wózku inwalidzkim" jest właściwa, ponieważ wózek pozwala wyeliminować chód jako etap transportu. Dzięki temu pacjentka może wziąć udział w terapii zajęciowej (co wspiera aktywizację i motywację), a jednocześnie ogranicza się ryzyko urazu wynikającego z utraty równowagi.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do opisu objawów:
- "Zaproponować pacjentce korzystanie z balkonika" – balkonik/chodzik może zwiększać stabilność, ale nadal wymaga utrzymania równowagi, koordynacji i prawidłowego stawiania kroków. Przy aktywnych, silnych zawrotach głowy nie zapewnia wystarczającego bezpieczeństwa w drodze na zajęcia.
- "Zaproponować pacjentce kule" – kule wymagają jeszcze większej koordynacji ruchów kończyn górnych i dolnych oraz precyzyjnego przenoszenia ciężaru ciała. Przy zaburzeniach koordynacji mogą paradoksalnie zwiększyć ryzyko potknięcia lub upadku.
- "Stanowczo odradzić udział w zajęciach i zalecić pozostanie w łóżku" – to przykład niepotrzebnego ograniczania aktywności. W opiece chodzi o bezpieczne umożliwienie udziału w terapii, a nie o rezygnację z niej z samej obawy przed upadkiem. Właściwą reakcją jest dostosowanie sposobu przemieszczania.
W praktyce opiekun powinien dodatkowo zadbać o asekurację podczas przesiadania, właściwe ustawienie podnóżków, zapięcie pasów (jeśli są stosowane w danym miejscu) oraz komunikację z pacjentką, aby ograniczyć nagłe ruchy nasilające zawroty głowy.
