U pacjenta z niedowładem połowiczym (np. po udarze) organizacja przestrzeni przy łóżku nie jest wyłącznie kwestią wygody, ale elementem codziennej aktywizacji i wspierania rehabilitacji. W podejściu aktywizacyjnym przedmioty używane często (szafka, woda, telefon, pilot) lokuje się po stronie niedowładnej, aby pacjent był zachęcany do spoglądania w tę stronę oraz do podejmowania prób sięgania i wykonywania ruchów.
Dlatego odpowiedź "lewej w zasięgu ręki pacjenta." jest właściwa: niedowład lewostronny oznacza osłabienie lewej strony ciała, a ustawienie szafki po lewej stronie ma na celu stymulację tej strony i ograniczanie utrwalania wzorca ignorowania jej w codziennych czynnościach. Istotne jest także sformułowanie "w zasięgu ręki" – przedmioty powinny być dostępne i bezpieczne do dosięgnięcia (z ewentualną asekuracją), a nie odsunięte daleko.
Odpowiedź "prawej w zasięgu ręki pacjenta." odpowiada podejściu kompensacyjnemu (ułatwianie funkcjonowania stroną zdrową). Może ono wystąpić w szczególnych sytuacjach (np. bardzo wczesna faza choroby, znaczne deficyty, zalecenia zespołu terapeutycznego), ale nie jest standardową zasadą organizacji otoczenia w opiece ukierunkowanej na aktywizację strony niedowładnej.
Odpowiedzi "lewej na wysokości stóp pacjenta." oraz "prawej na wysokości stóp pacjenta." są nieprawidłowe, ponieważ ustawienie szafki przy stopach ogranicza praktyczny dostęp do potrzebnych przedmiotów, utrudnia czynności dnia codziennego i nie spełnia celu ergonomii oraz bezpieczeństwa. W praktyce opiekun medyczny powinien ocenić możliwości pacjenta, ustawić szafkę tak, by sięganie było możliwe (często z pomocą), a następnie stopniowo zmniejszać wsparcie, zgodnie z planem opieki i rehabilitacji.
