Przed wykonaniem badania MR z dożylnym środkiem kontrastowym kluczowe jest oszacowanie funkcji nerek. W praktyce klinicznej najczęściej wykorzystuje się do tego kreatyninę (a następnie wyliczane na jej podstawie wskaźniki filtracji), ponieważ to nerki odpowiadają za eliminację wielu środków podawanych dożylnie, a upośledzona filtracja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych oraz wymaga ostrożniejszej kwalifikacji pacjenta.
Odpowiedź "kreatynina" jest zatem właściwa, bo wskazuje parametr bezpośrednio powiązany z oceną wydolności nerek i bezpieczeństwem podania kontrastu w MR.
Pozostałe propozycje nie są standardowym parametrem decydującym o kwalifikacji do kontrastu MR:
- "bilirubina" odzwierciedla głównie funkcję wątroby i drożność dróg żółciowych. Może mieć znaczenie w innych sytuacjach klinicznych, ale nie jest podstawowym badaniem przesiewowym przed kontrastem MR pod kątem ryzyka nerkowego.
- "fibrynogen" dotyczy układu krzepnięcia i bywa oceniany w kontekście stanów zapalnych lub ryzyka krwawienia/zakrzepicy, jednak podanie kontrastu w MR nie jest typowo uzależnione od jego wartości.
- "hemoglobina" jest elementem morfologii krwi i informuje o niedokrwistości. Choć ważna dla ogólnej oceny pacjenta, zwykle nie determinuje decyzji o podaniu kontrastu w MR.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się kontrast i konieczność badania krwi, najpierw sprawdź, czy chodzi o nerki (kreatynina/ocena filtracji), a nie o wątrobę, krzepnięcie czy morfologię.
