Ocena organoleptyczna materiału to sprawdzenie jego cech za pomocą zmysłów, bez wykonywania znormalizowanych pomiarów laboratoryjnych. W praktyce krawieckiej przed rozkrojem najczęściej wykorzystuje się wzrok (oglądanie powierzchni, połysku, splotu, równomierności) oraz dotyk (wrażenie ręki materiału), aby szybko wychwycić problemy wpływające na wygląd wyrobu.
Odpowiedź "Rodzaje błędów tkackich oraz prawą i lewą stronę materiału" pasuje do tej definicji, ponieważ:
- błędy tkackie (np. zaciągnięcia, przerzedzenia, zgrubienia, nierówności) są typowo rozpoznawane wizualnie podczas kontroli materiału,
- strona prawa i lewa tkaniny zwykle różnią się wyglądem (wykończeniem, intensywnością wzoru, fakturą), co pozwala ustalić je oględzinami i porównaniem powierzchni.
Pozostałe propozycje dotyczą właściwości, które co do zasady określa się metodami pomiarowymi lub badaniami porównawczymi, a nie samą oceną zmysłową:
- "Sztywność zginania i odporność materiału na mięcie" – mogą być subiektywnie odczuwane w dotyku, ale jako parametry wymagają metody i warunków badania, aby wynik był porównywalny.
- "Odporność na ścieranie i trwałość wybarwienia materiału" – to cechy użytkowe badane testami (tarcie/ścieranie, odporność barwy na czynniki), których nie da się wiarygodnie ustalić samym oglądem nowego materiału.
- "Masę powierzchniową i wytrzymałość materiału na tarcie" – masa powierzchniowa jest wielkością liczbową wyznaczaną z pomiaru, a wytrzymałość na tarcie/ścieranie również wymaga procedury badawczej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się właściwości typu "odporność", "trwałość", "wytrzymałość" lub wielkości liczbowe (np. masa powierzchniowa), zwykle oznacza to konieczność pomiaru albo testu. Organoleptycznie najpewniej ocenisz to, co widać i da się jednoznacznie rozpoznać bez narzędzi: wady, stronę materiału, zgodność z wzorem/kolorem, uszkodzenia powierzchni.
