W żeliwie kluczowe znaczenie dla własności mechanicznych i technologicznych (np. skrawalności, skłonności do zabielenia, jakości powierzchni) ma postać grafitu oraz sposób, w jaki powstaje mikrostruktura podczas krzepnięcia. Dlatego w praktyce odlewniczej stosuje się dodatki określane jako modyfikatory lub (w zależności od szkoły i etapu procesu) dodatki do modyfikacji/inokulacji, których zadaniem jest ukierunkowanie krystalizacji.
Odpowiedź "Si, Ca" jest poprawna, ponieważ krzem i wapń są pierwiastkami powszechnie kojarzonymi z oddziaływaniem na przebieg krzepnięcia i strukturę żeliwa w kontekście modyfikacji/inokulacji (często przez dodatki wprowadzane w postaci zapraw, np. na bazie ferokrzemu z dodatkami). W efekcie dąży się do uzyskania korzystniejszego rozdrobnienia/kształtu wydzieleń grafitu oraz stabilniejszej jakości odlewu.
Pozostałe propozycje są nietrafne z typowych powodów technologicznych:
- "S, Cu, B" – siarka jest zwykle traktowana jako niepożądana domieszka wpływająca negatywnie na własności; miedź bywa dodatkiem stopowym modyfikującym własności osnowy, ale nie jest klasycznym pierwiastkiem wskazywanym jako modyfikator grafitu w podstawowym ujęciu; bor w żeliwie nie jest standardowym "modyfikatorem" w takim sensie, jak dodatki inokulujące.
- "Mn, P, Au" – mangan i fosfor to pierwiastki spotykane w żeliwach, jednak ich rola jest inna (wpływ na osnowę, kruchość, skłonność do tworzenia określonych składników), a złoto nie jest pierwiastkiem stosowanym praktycznie w tej technologii ze względów użytkowych i ekonomicznych.
- "S, P, Fe" – żelazo stanowi bazę stopu, więc nie jest "modyfikatorem"; siarka i fosfor są zazwyczaj limitowanymi domieszkami, których wzrost pogarsza część właściwości, a nie typowymi dodatkami do modyfikacji struktury.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się "modyfikacja żeliwa", najpierw ustal w głowie, czy chodzi o wpływ na grafit i krystalizację, czy o ogólne stopowanie osnowy. Na testach najczęściej jako właściwe kojarzy się dodatki związane z inokulacją i stabilizacją struktury, a nie pierwiastki uznawane za zanieczyszczenia lub składniki bazowe.
