W zarządzaniu planowanie to świadome określanie, co organizacja chce osiągnąć oraz jak zamierza to zrobić. Dlatego pierwszym etapem procesu planowania jest ustalenie celów przedsiębiorstwa. Cele pełnią rolę punktu odniesienia: bez nich nie da się ocenić, czy dana decyzja lub działanie ma sens, ani jak mierzyć skuteczność planu.
Odpowiedź "identyfikacja problemów" bywa spotykana w podejściu zadaniowym (np. gdy naprawia się konkretną sytuację kryzysową), ale w klasycznym ujęciu planowania w organizacji najpierw określa się, jaki rezultat ma być osiągnięty (cel), a dopiero potem definiuje się bariery i problemy, które mogą przeszkodzić w realizacji celu.
"Analiza otoczenia konkurencyjnego" jest ważnym elementem przygotowania planów, jednak jej sens zależy od tego, jakie cele firma stawia (np. wzrost udziału w rynku, poprawa marży, wejście na nowy segment). Bez celu analiza może stać się zbiorem danych bez jasnych wniosków decyzyjnych.
"Analiza własnych zasobów i umiejętności" również nie jest logicznie pierwsza: ocenia się ją po to, aby sprawdzić, czy organizacja ma potencjał do realizacji przyjętych celów oraz jakie zasoby trzeba pozyskać. Najpierw definiuje się zatem kierunek (cele), a następnie dopasowuje możliwości i działania (zasoby, harmonogram, budżet, odpowiedzialności).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "pierwszego etapu planowania", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do określenia tego, co ma zostać osiągnięte. Analizy i diagnozy są kluczowe, ale pełnią funkcję wspierającą realizację wcześniej zdefiniowanych celów.
