Pikowanie polega na przesadzeniu siewek (najczęściej z siewu gęstego) do oddzielnych komórek lub doniczek. Zabieg ten pozwala:
- rozluźnić zbyt gęsty siew,
- zapewnić lepsze warunki wzrostu każdej roślinie,
- wytworzyć mocniejszy system korzeniowy i wyrównaną rozsadę.
Nie wszystkie gatunki dobrze znoszą taki zabieg. W praktyce ogrodniczej wiele roślin z rodziny dyniowatych (m.in. ogórek i dynia) jest wrażliwych na uszkodzenia korzeni i stres przesadzania. Nawet krótkotrwałe naruszenie bryły korzeniowej może skutkować zahamowaniem wzrostu, gorszym przyjęciem się lub opóźnieniem plonowania. Z tego powodu dla ogórka i dyni typową, bezpieczniejszą technologią jest siew punktowy do wielodoniczek lub doniczek, aby ograniczyć manipulację korzeniami.
Odpowiedź "ogórka i dyni" pasuje do zasady unikania pikowania u gatunków szczególnie wrażliwych na naruszenie korzeni.
Pozostałe propozycje zawierają gatunki, które w klasycznej produkcji rozsady często mogą być pikowane:
- "sałaty i pomidora" – to gatunki, które zwykle da się przepikować w fazie siewek, a zabieg bywa stosowany do uzyskania dobrze ukorzenionej rozsady.
- "kalafiora i selera" – w produkcji rozsady warzyw pikowanie jest znanym narzędziem wyrównywania i wzmacniania roślin; te gatunki nie są typowym przykładem, dla którego pikowanie jest z zasady zakazane.
- "kapusty i ogórka" – jedna część pary (ogórek) pasuje do unikania pikowania, ale kapusta nie stanowi tak jednoznacznego przykładu; przez to odpowiedź jest mniej trafna jako para "nie należy pikować".
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o pikowanie rozróżniaj gatunki dobrze znoszące przesadzanie od tych, które preferuje się wysiewać od razu do osobnych komórek/doniczek (minimalizując naruszenie korzeni).
