Płytki do gwintowania (toczenia gwintów) rozpoznaje się po tym, że ich krawędź tnąca ma ukształtowany profil odpowiadający zarysowi gwintu. W praktyce oznacza to, że na czole/ostrzu widać charakterystyczny "ząb" (lub układ krawędzi), który podczas przejść narzędzia odtwarza kształt gwintu na powierzchni wałka lub w otworze.
Odpowiedź "C" jest właściwa, ponieważ wskazuje zdjęcie płytki o przeznaczeniu do gwintów (czyli z geometrią typową dla nacinania gwintu, a nie np. do planowania czy przecinania). W takim narzędziu ważne jest zachowanie profilu oraz odpowiedni kształt wierzchołka, co umożliwia wykonanie zarysu gwintu zgodnie z wymaganiami technologicznymi.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdy zdjęcia przedstawiają płytki o innym przeznaczeniu, np.:
- do toczenia wzdłużnego/planowania – krawędź ma bardziej uniwersalną geometrię, bez charakterystycznego profilu gwintu,
- do rowkowania lub przecinania – często mają wąską, "nożową" krawędź do wykonywania rowków, która może mylić, ale nie odwzorowuje profilu gwintu,
- do wiercenia/frezowania – mają inną konstrukcję i sposób mocowania, przez co nie odpowiadają płytkom do toczenia gwintów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwości, szukaj na zdjęciu elementu, który musi istnieć w płytce do gwintów – czyli profilu krawędzi odpowiadającego zarysowi gwintu. Sama "ostrość" lub trójkątny kształt nie wystarczają do poprawnej identyfikacji.
