Jonoforeza to zabieg wykorzystujący prąd stały galwaniczny do wprowadzania jonów substancji leczniczej do tkanek. Mechanizm opiera się na zjawisku elektroforezy: jony są "popychane" przez elektrodę o takim samym ładunku (kationy od anody w kierunku katody, aniony od katody w kierunku anody). Warunkiem skuteczności jest to, aby lek ulegał dysocjacji elektrolitycznej i aby poprawnie dobrać biegunowość.
W praktyce klinicznej natężenie prądu nie jest ustawiane "w próżni", tylko z uwzględnieniem:
- okolicy zabiegowej (okolica głowy i szyi bywa bardziej wrażliwa),
- powierzchni elektrody (spotyka się podejście oparte na mA/cm²),
- odczuć pacjenta (pieczenie, ból, dyskomfort),
- bezpieczeństwa tkanek – zbyt wysokie natężenie zwiększa ryzyko podrażnienia i poparzeń.
Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje zakres natężenia, które w materiałach szkoleniowych jest przewidziane do jonoforezy aft w warunkach stomatologicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 0,5 mA oraz 1,0 mA mogą być kojarzone z bardzo delikatnymi ustawieniami, ale bez doprecyzowania metody (np. dawki na cm²) mogą okazać się zbyt niskie dla uzyskania efektu terapeutycznego, zwłaszcza gdy elektroda ma niewielką powierzchnię i potrzebna jest określona "dawka" prądu.
- 4,0–5,0 mA to wartości wyższe, które przy wrażliwych tkankach jamy ustnej i nieprawidłowym kontakcie elektrody mogą częściej powodować pieczenie, zaczerwienienie, a nawet oparzenia chemiczno-elektryczne w miejscu przylegania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występują zakresy, wybieraj ten, który odpowiada typowym ustawieniom dla danej okolicy oraz jest spójny z zasadą bezpieczeństwa i tolerancji pacjenta, a nie "najwyższy dla większej skuteczności".
