Bicie promieniowe to zmiana wskazania czujnika podczas obrotu elementu, wynikająca m.in. z niewspółosiowości, błędów osadzenia na wale, zanieczyszczeń na powierzchniach pasowanych lub błędów wykonania. Po montażu koła zębatego pomiar bicia powinien odnosić się do powierzchni/średnicy, która najlepiej reprezentuje warunki pracy w zazębieniu.
Dlatego jako właściwy punkt odniesienia przyjmuje się średnicę podziałową (odpowiedź "podziałowej kół."). Średnica podziałowa jest związana z kinematyką współpracy kół zębatych (umowny okrąg toczny), więc jej odchyłki w ruchu obrotowym najtrafniej przekładają się na potencjalne skutki eksploatacyjne: hałas, drgania, nierównomierność przenoszenia momentu i przyspieszone zużycie.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo dotyczą innych pojęć geometrii uzębienia lub nie są typowym odniesieniem dla kontroli bicia po montażu:
- "podstaw." – średnica/okrąg podstawowy jest pojęciem teoretycznym związanym z ewolwentą i nie jest typowym miejscem praktycznego przykładania czujnika do oceny bicia po osadzeniu koła.
- "wierzchołkowej." – średnica wierzchołkowa (zewnętrzna) bywa łatwo dostępna, ale pomiar bicia w tym miejscu może nie odzwierciedlać wprost warunków współpracy w zazębieniu; dodatkowo jest silnie zależna od kształtu wierzchołków zębów.
- "koła zasadniczego." – określenie "koło zasadnicze" pojawia się w teorii uzębienia, jednak w praktyce kontroli montażu bicia promieniowego standardowo odnosi się do średnicy podziałowej jako funkcjonalnej dla przekładni.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy przekładni (współpracy kół), szukaj odpowiedzi związanej z funkcją zazębienia, a nie z wygodą pomiaru czy pojęciem stricte teoretycznym.
