W konstrukcjach nośnych pojazdów (rama podwozia w autach z ramą lub ogólnie struktura nośna nadwozia) najczęściej stosuje się stal. Wynika to z korzystnego połączenia właściwości mechanicznych i technologicznych: wysokiej wytrzymałości, odpowiedniej plastyczności (możliwości odkształcenia bez natychmiastowego pękania) oraz dobrej podatności na typowe procesy produkcyjne i naprawcze.
W praktyce motoryzacyjnej ma znaczenie także zachowanie konstrukcji w zderzeniu. Stale konstrukcyjne, w tym stale o podwyższonej i wysokiej wytrzymałości (często opisywane jako AHSS), pozwalają projektować strefy kontrolowanego zgniotu i elementy o większej sztywności w obszarze kabiny. Z punktu widzenia serwisu i napraw ważne są również powszechność technologii łączenia (np. spawanie, zgrzewanie, klejenie konstrukcyjne) oraz dostępność materiałowa.
Dlaczego pozostałe materiały są gorszym wyborem jako odpowiedź na pytanie "najczęściej"?
- Aluminium jest stosowane w wybranych konstrukcjach dla redukcji masy, ale nie dominuje w całym rynku; wymaga też innych procedur naprawczych i bywa droższe.
- Tytan ma bardzo dobre parametry wytrzymałościowe w relacji do masy, ale jest kosztowny i trudniejszy w obróbce, więc nie jest typowym materiałem masowej produkcji ram.
- Miedź ma świetną przewodność elektryczną, lecz jako materiał konstrukcyjny jest niekorzystna (masa, cena, właściwości) i używa się jej głównie w instalacjach elektrycznych, a nie w ramach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się metale "egzotyczne" (jak tytan) oraz metal typowy dla przewodów (miedź), a pytanie dotyczy elementu nośnego, najczęściej poprawnym wyborem będzie materiał dominujący w produkcji wielkoseryjnej, czyli stal.
